Το 13ο επεισόδειο της 2ης σεζόν του LOST ονομαζόταν The Long Con. Αν ζούσαμε σε ένα ειλικρινή κόσμο η σειρά θα είχε τον ίδιο τίτλο από την αρχή.Μπορεί η 6η σεζόν να ήταν σκέτη απογοήτευση (με εξαίρεση το επεισόδειο του Richard) αλλά όλοι περίμεναν πως το φινάλε όλης της σειράς θα τα έσπαγε. Θυμόμαστε όλα τα καταπληκτικά φινάλε κάθε σεζόν (ειδικά αυτό της 3ης σεζόν με τον Jack και την Kate στο πρώτο flashforward).
Όλη η σειρά βασίστηκε στο μυστήριο και στη παρουσία απειλής από το πρώτο κιόλας επεισόδειο. Αυτό εξελίχτηκε με φαντάστικό τρόπο στην συνέχεια αλλά ακόμα και όταν η μπάλα χάθηκε πιστεύαμε πως θα ανταμοιβόμασταν έστω στο τελευταίο επεισόδειο. Ότι για κάποιες έστω από τις χιλιάδες ερωτήσεις θα παίρναμε απάντηση. In case you forgot δείτε λίγο αυτό το βίντεο:
Τι λοιπόν πήραμε σαν απάντηση; ΤΙ ΠΟ ΤΑ!!!
Αντί γι' αυτό μάθαμε τι ήταν αυτη η παράλληλη ιστορία που βλέπουμε στην 6η σεζόν (λες και ενδιαφερόμασταν). Ναι λοιπόν,αυτό ήταν το ονομαζόμενο Καθαρτήριο, το μέρος που ο κάθε ένας μας ονειρεύεται να ζει την ιδανική ζωή του όταν πεθάνει. Βλέπουμε τους χαρακτήρες να 'ξυπνάνε' (από άγγιγματα) και στο τέλος βρίσκονται όλοι στην εκκλησία, ο Τζακ συνηδειτοποιεί ότι έχει πεθάνει και μετά όλοι φιλιούνται αγκαλιάζονται.
Στο νησί ο Τζακ πεθαίνει αφού βρήκε το φως, αφού μονομάχησε με τον θνητό πια Locke και αφού έβαλε τον φελλό πίσω από όπου προηγουμένως τον είχε βγάλει ο Desmond. Πεθαίνει εκεί από όπου ξεκίνησε το ταξίδι του σε αυτό το νησί μόνο που τότε όταν άνοιγε τα μάτια του το μόνο που έβλεπε ήταν τεράστια δέντρα ενώ τώρα πριν να τα κλείσει μία για πάντα βλέπει το αεροπλάνο που μεταφέρει την Kate, τον Sawer και τα άλλα παιδιά να φεύγει από το νησί.
Πολύ ποιητικό και όμορφο το τέλος σαν εικόνα δεν λέω αλλά μήπως ξεχάσανε κάτι; Δηλαδή το κύριο θέμα της σειράς που βλέπουμε τόσα χρόνια είναι ότι όλοι όταν πεθαίνουμε χρειαζόμαστε τους αγαπημένους μας ανθρώπους για να πάμε στον Παράδεισο ή όπου αλλού;
Δεν πίστευα ότι θα απογοητευτώ από το φινάλε, είχα καταλάβει εδώ και καιρό ότι όλο ήταν μία ιστορία - παραμύθι αλλά περίμενα να πουν κάτι, έστω και βλακεία ώστε να τα δέσουν κάπως. Αυτοί δεν είπαν τίποτα, δεν προσπάθησαν καν.
Φυσικά δεν περίμενα να εξηγήσουν με επιστημονικό ή λογικό τρόπο το τι βλέπαμε τόσα χρόνια. Ένας μαύρος καπνός, ένας αόρατος Jacob και τα κουλά ταξίδια στο χρόνο που γίνονται μέσω ενός τροχού μου το έδωσαν να το καταλάβω από τις πρώτες σεζόν. Αλλά σε όλες τις φανταστικές ιστορίες υπάρχει ένα υπόβαθρο, μία βάση, ένα δέσιμο. Εδώ απλά έβαζαν το ένα μυστήριο μετά το άλλο και περίμεναν στο τέλος να το ξεχάσουμε συγκινηθούμε για τους χαρακτήρες...
Αλλά για ποιούς χαρακτήρες; Αυτούς που έκαναν πήγαινε-έλα χωρίς κανένα λόγο και αιτία; Αυτούς που άλλαζαν στρατόπεδα κάθε μισή ώρα; Γι' αυτούς νοιαστήκαμε όταν το σενάριο μας το επέτρεπε (με το μαρτύριο που πέρασαν στα χέρια των Others, με τον τραγικό θάνατο του Τσάρλι ή του Μπουν, με το έξυπνο τρόπο που "έδειχναν" την Τζούλιετ την μια κακιά και την άλλη καλή κ.ο.κ.)
Πλήρη απογοήτευση λοιπόν. Αυτό δεν παίρνει πίσω τις πολύ καλές στιγμές που ζήσαμε με τη μοναδική ίσως σειρά που ψάξαμε και νιώσαμε τόσο πολύ. Απλά μας μένει η πίκρα της δειλίας τους να μας δώσουν ένα οποιοδήποτε τέλος. Γιατί αυτό που είδαμε μόνο τέλος δεν ήταν. Η μπάλα είχε χαθεί εδώ και καιρό.
Υ.Γ. Χτες τέλειωσε και μία άλλη φοβερή σειρά, το 24. Το φινάλε (και γενικά η τελευταία σεζόν) ήταν πλήρως ικανοποιητικά, στο κλίμα της σειράς (ολίγον αντι-ρεαλιστικοί οι πολιτικοί διάλογοι, ρεαλιστική δράση) και ίσως ακολουθήσει και καμιά ταινία καθώς ο Jack Bauer δεν σκοτώθηκε. Αναρωτιέμαι γιατί και εκεί δεν σκέφτηκαν να δείξουν πως θα ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές στην afterlife τους. Υποθέτω δεν έχουν και τόσο μεγάλη φαντασία...
